Οι άγγλοι αυτή τη φορά ήταν καλύτεροι, όμως δεν αξιοποίησαν τις - αρκετές - ευκαιρίες που δημιούργησαν, αντίθετα με τη Μίλαν, η οποία "καθάρισε" τον τελικό του ΟΑΚΑ με δύο γκολ με μία ευκαιρία!

Το 4-5-1 της Μίλαν (4-4-1-1 αν προτιμάτε, με τον Κακά πίσω από τον φουνταριστό Ιντζάγκι), ήταν αναμενόμενο. Το 4-5-1 της Λίβερπουλ, όχι. Ο Ράφα Μπενίτεθ, όμως, προφανώς για να ελέγξει το αστείρευτο ταλέντο των χαφ της Μίλαν, επέλεξε να ενισχύσει την μεσαία του γραμμή, αποδυναμώνοντας παράλληλα τη γραμμή κρούσης, όπου ο Κάιτ έμεινε θεωρητικά μόνος ανάμεσα στην κλάση και την πείρα των Μαλντίνι, Νέστα.

Ο Κάρλο Αντσελότι παρέταξε τον Ντίντα κάτω από τα δοκάρια, τους Οντο (δεξιά) και Γιανκουλόφσκι (αριστερά) στα δύο άκρα της άμυνας, τους Μαλντίνι, Νέστα σέντερ μπακ, τους Γκατούζο, Αμπροζίνι αμυντικούς χαφ και τους Ζέεντορφ και Πίρλο σε ρόλους οργανωτών, πίσω από τους Κακά και Ιντζάγκι.

Η Λίβερπουλ, η οποία αν και φιλοξενούμενη αγωνίστηκε με τις κλασικές, κόκκινες φανέλες, ξεκίνησε με τον Ρέινα στο τέρμα, τους Φίναν (δεξιά) και Ρίισε (αριστερά) στις πτέρυγες, τους Αγκερ και Κάραγκερ στο κέντρο της άμυνας, τους Μασκεράνο, Τσάμπι Αλόνσο σε ρόλους αμυντικών χαφ, τον Πέναντ στο δεξί άκρο της μεσαίας γραμμής, τον Ζέντεν στο αριστερό και τον Τζέραρντ σε ελεύθερο ρόλο, πίσω από τον Κάιτ.

Εννοείται πως η πολυκοσμία στο κέντρο έδειξε από την αρχή πως θα οδηγήσει σε κλειστό παιχνίδι και κάπως έτσι θα ήταν τα πράγματα αν η Λίβερπουλ δεν ανακάλυπτε αδύνατο σημείο στο αριστερό άκρο της άμυνας της Μίλαν, όπου ο Πέναντ παίδεψε σε δύο περιπτώσεις τον Γιανκουλόφσκι και δημιούργησε τις πρώτες ευκαιρίες της Λίβερπουλ στο παιχνίδι, στο 11’ (σουτ του Πέναντ που απέκρουσε δύσκολα ο Ντίντα) και στο 13’ (γύρισμα του Πέναντ και "τσαφ" του Τζέραρντ).

Η πρώτη υποψία απειλής για τη Μίλαν ήρθε στο 17’, όταν ο Ρέινα μπλόκαρε το μακρινό σουτ του Κακά, ενώ πάλι από τον Πέναντι και από δεξιά ξεκίνησε η φάση του 23’, με το - υπό καλές προϋποθέσεις, αλλά άστοχο - σουτ του Τζέραρντ από το ύψος της περιοχής, σε μια φάση που η Λίβερπουλ επιβεβαίωσε πως πατούσε καλύτερα στο γήπεδο.

Η υπεροχή της αγγλικής ομάδας, η οποία στηριζόταν κυρίως στο ασφυκτικό πρεσάρισμα στο χώρο της άμυνας της Μίλαν αλλά και στα συνεχή "πετάγματα" του Πέναντ από δεξιά, συνεχίστηκε και στο 27’ το ...μισό στάδιο σηκώθηκε στο πόδι για να πανηγυρίσει, όμως το σουτ του Τσάμπι, μετά από φάση διαρκείας στα ιταλικά καρέ (πάλι ξεκίνησε από κούρσα και σέντρα του Πέναντ), πέρασε ελάχιστα έξω, ενώ πάνω από το δοκάρι έφυγε και η φωτοβολίδα του Ρίισε στο 32’.

Αλλη μια νίκη του Πέναντ σε προσωπική μονομαχία με τον Γιανκουλόφσκι, οδήγησε τη Λίβερπουλ στη μεγάλη ευκαιρία του 36’, όταν ο Κάιτ βρέθηκε σε θέση βολής, στο σημείο του πέναλτι, σούταρε προς το τέρμα, αλλά είδε την μπάλα να χτυπάει στον Νέστα και να απομακρύνεται.

Κι ενώ όλα έδειχναν πως η Λίβερπουλ ήταν η κυρίαρχος του παιχνιδιού και πως αργά ή γρήγορα θα έπαιρνε κεφάλι στο σκορ, μια έμπνευση του Κακά και μια ...κόντρα, γύρισαν τον τελικό κόντρα στη ροή του ποταμού. Ο βραζιλιάνος κέρδισε ένα φάουλ λίγο έξω από την περιοχή, ο Πίρλο το εκτέλεσε, η μπάλα άλλαξε πορεία από τον ώμο του Ιντζάγκι και ...1-0 στο 45’, με την κακή Μίλαν να πηγαίνει στα αποδυτήρια με προβάδισμα τίτλου! Μικρότερο, βέβαια, από το 3-0 της Κωνσταντινούπολης το 2005, αλλά και με εκείνη την εμπειρία στο πετσί της...

Στο δεύτερο ημίχρονο η Λίβερπουλ έψαχνε και πάλι για την ανατροπή. Ομως, δεν ξεκίνησε όσο φρέσκια ήταν στο πρώτο μέρος, καθώς φαίνεται πως το ασφυκτικό πρεσάρισμα και η συνολική κούραση μιας κοπιαστικής σεζόν, είχαν παίξει αρνητικό ρόλο στην ενέργειά της. Η Μίλαν, από την πλευρά της, φάνηκε να επαναπαύεται στο 1-0 και να προσπαθεί να ξοδέψει χρόνο, ελπίζοντας πάντα σε μια έμπνευση του Κακά για ένα δεύτερο γκολ που θα καθάριζε το ματς.

Η Λίβερπουλ άρχισε να ανεβαίνει μετά το 60’ και την πρώτη αλλαγή του Μπενίτεθ, με τον ξεκούραστο - αλλά προερχόμενο από μεγάλο τραυματισμό - Κιούελ, αντί του "ξεφούσκωτου" Ζέντεν. Στο 63’ λίγο έλειψε να γίνει το 1-1, όταν ο Τζέραρντ έκλεψε από τον Νέστα, μπήκε στην περιοχή και σούταρε από καλή θέση, υποχρεώνοντας τον Ντίντα σε δύσκολη απόκρουση, ενώ στο 70’ το νέο σουτ του αρχηγού της Λίβερπουλ έστειλε την μπάλα λίγο έξω.

Κάπου εκεί, η επιθετική προσπάθεια της Λίβερπουλ, κόπασε. Η Μίλαν άρχισε να βγαίνει από το καβούκι της και να κρατάει πιο εύκολα την μπάλα και σε μια φάση που βρήκε ανοργάνωτη την άμυνα της Λίβερπουλ, στο 82’, ο Κακά με μια ποιοτική κάθετη πάσα, έβγαλε τον Ιντζάγκι απέναντι στον Ρέινα, αυτός τον απέφυγε βγαίνοντας πλάγια και με σουτ μεγάλης κλάσης από δύσκολη γωνία, έγραψε το 2-0, ουσιαστικά σφραγίζοντας τον τελικό.

Η Λίβερπουλ, όμως, δεν τα παρατάει ποτέ. Ετσι, σε μια ανύποπτη φάση στο 89’, μετά από μια πρώτη κεφαλιά του Αγκερ, ο Κάιτ με νέα κεφαλιά, έγραψε το 2-1 και έδωσε νέο ενδιαφέρον στο 4λεπτο που ακολουθούσε (3’ οι καθυστερήσεις).

Ομως, η Μίλαν είχε μάθει πια το μάθημά της και νέο πάθημα, σαν αυτό της Κωνσταντινούπολης, δεν χωρούσε στην τεράστια εμπειρία των παικτών της. Τα τέσσερα λεπτά πέρασαν αναίμακτα και με διαδοχικές καθυστερήσεις, ο Χέρμπερτ Φάντελ σφύριξε για τελευταία φορά και η Μίλαν ετοιμάστηκε να σηκώσει το 7ο Κύπελλο Πρωταθλητριών της ιστορίας της, μετά το 1963, το 1969, το 1988, το 1989, το 1994 και το 2003!

sarandos@sport.gr