"Θέλω να βοηθήσω την Εθνική"

"Δε θέλω να μπαίνω σε διαδικασία συγκρίσεων. Ο Λάμπρος ακολουθεί την πορεία του κι εγώ τη δικιά μου. Εμένα με ενδιαφέρει να πάρω περισσότερες συμμετοχές στη Φιορεντίνα και να βοηθήσω την Εθνική ομάδα να φθάσει όσο το δυνατόν πιο ψηλά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα", αναφέρει ο 20χρονος φορ που προτιμά να μη μιλάει πολύ για το μέλλον εξαιτίας πρακτικών λόγων όπως τονίζει: "Δεν ξέρεις ποτέ τι θα γίνει. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορώ να απαντήσω στην ερώτηση αν θα συνεχίσω στην Ιταλία ή όχι. Ηδη βρίσκομαι παραπάνω από ένα χρόνο εκεί κι έχω ακόμα 5 χρόνια συμβόλαιο", εξηγεί, αποφεύγοντας με αρκετή δόση ειλικρίνιας την ερώτηση για πιθανή επιστροφή του στην Ελλάδα. "Ξέρεις είμαι πολύ τυχερός που ζω στη Φλωρεντία. Η πόλη είναι πολύ όμορφη. Στην ουσία οι δυο ομορφότερες πόλεις στην Ιταλία είναι η Φλωρεντία και η Ρώμη. Ολες οι υπόλοιπες..."

Παρά το γεγονός ότι ο Τζιοβάνι Τραπατόνι επέλεξε να ενισχύσει την ομάδα με πρωτοκλασάτα ονόματα στην επίθεση ο Γιώργος το παλεύει και φαίνεται ότι δικαιώνεται: "Υπάρχει ο Μπατιστούτα και φέτος αποκτήθηκαν οι Μιγιάτοβιτς, Μπάλμπο και Κιέζα. Καταλαβαίνεις πόσο δύσκολο είναι να κερδίσεις μια θέση στην επίθεση. Ομως, τους τελευταίους τρεις μήνες και με δεδομένο τον τραυματισμό του Μιγιάτοβιτς, άλλαξαν τα πράγματα. Μπήκα σε 13 αποστολές και έχω κάνει 3 συμμετοχές. Μάλιστα πέτυχα κι ένα γκολ. Φαντάζεσαι τη χαρά μου. Απομένουν τρεις αγωνιστικές για τη λήξη του Καμπιονάτο και ποιος ξέρει, αν πάρουμε την όγδοη θέση θα παίξουμε στο Ιντερτότο. Αυτό θα είναι πολύ καλό για μένα αφού πιστεύω ότι θα αγωνίζομαι στη βασική 11άδα".

Ο Μπατιστούτα είναι ο ήρωας της Φλωρεντίας εδώ και μια δεκαετία κι ένας από τους σπουδαιότερους επιθετικούς που έχει αναδείξει το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Είναι ένας ημίθεος -αν όχι Θεός- για τους τιφόζι των Βιόλα όχι όμως για τον νεαρό Γιώργο: "Είναι πολύ σημαντικό να είσαι μαζί με τόσο σπουδαίους παίκτες. Σε τραβάνε με την απόδοσή τους. Ομως, ξέρετε, όλοι είναι άνθρωποι. Οταν έπαιξα στο Λέτσε στην επίθεση με τον Μπατιστούτα δεν ήταν κάτι διαφορετικό απ' ότι στις Ελπίδες που συνεργάστηκα με τον Χαριστέα", λέει με αφοπλιστική σοβαρότητα ο Βακουφτσής.

Η φιλοδοξία είναι ο καλύτερος οδηγός για ένα νέο παιδί που παρά τις δυσκολίες πιστεύει στον εαυτό του και στις δυνατότητές του. Η απογοήτευση είναι μέσα στο πρόγραμμα όμως ο "Τζιόρτζιο" έχει συνειδητοποιήσει ότι πάντα την ακολουθεί μια καλύτερη περίοδος που τα σβήνει όλα. "Μη νομίζεις ότι στην αρχή ήταν όλα ρόδινα. Αντίθετα. Πήγα μόνος μου σε ένα ξένο κράτος. Εμενα σε ξενοδοχείο αρκετό καιρό μέχρι να βρω σπίτι. Επρεπε να ζήσω σε ένα ξένο περιβάλλον και να αποδείξω παράλληλα ότι αξίζω.Οι γονείς μου ήρθαν στην Ιταλία πολύ αργότερα και μόνο για λίγο καιρό".

Παλιά, με την φανέλα του ΠΑΟ

Μια καλή αγωνιστική διέξοδος για τον Βακουφτσή είναι και η ομάδα των Ελπίδων. Η πρώτη του συμμετοχή στο φιλικό με το ΕΙΡΕ ήταν επιτυχημένη. Ο ίδιος δεν ήταν απόλυτα ευχαριστημένος από την απόδοσή του: "Δεν έπαιξα τόσο καλά. Το σημαντικότερο για μένα ήταν να μπω στο κλίμα. Να γνωρίσω τα παιδιά. Τους περισσότερους τους ήξερα από τις Εθνικές Νέων και Παίδων, όμως είχαμε πολύ καιρό να παίξουμε μαζί. Η ομάδα απ' ότι μου είπε και ο κ. Κόλλιας και για τα προηγούμενα παιχνίδια που δεν ήμουν, έχει βελτιωθεί αρκετά. Ο στόχος είναι να παρουσιαστούμε έτοιμοι στα παιχνίδια του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Εχουμε καλά στοιχεία ως ομάδα και μεγάλα περιθώρια βελτίωσης".

Τα λίγα επίσημα παιχνίδια που έχει ένας παίκτης είναι ένα επιπρόσθετο πρόβλημα: "Πραγματικά είναι δύσκολο χωρίς πολλά ματς στα πόδια σου να παρουσιάζεις τις πραγματικές δυνατότητές σου. Η περίπτωσή μου είναι ιδιαίτερη όμως με θέληση και με τις εμπειρίες που θα αποκτήσω νομίζω ότι μπορώ να προσφέρω".

Η καινούργια Εθνική Ελπίδων κουβαλάει και τη βαριά κληρονομιά από τις δυο προηγούμενες που και καλό ποδόσφαιρο είχε παίξει και μεγάλες επιτυχίες είχε φέρει. Μια σύγκριση μάλλον είναι αρκετά πρόωρη για τον Γιώργο Βακουφτσή: "Είναι πολύ νωρίς για μας. Η ομάδα αυτή έχει κάνει μόλις τρία ματς και στην ουσία τώρα αρχίζει να δείχνει κάποια καλά στοιχεία. Ας περιμένουν όλοι να δουν τα αποτελέσματα της δικιάς μας ομάδας και μετά θα μπορούν να συγκρίνουν". Οι στόχοι και οι φιλοδοξίες ενός 20άρη νεαρού λογικά είναι μεγάλες, όμως ο Γιώργος δε θέλει να βλέπει ή τουλάχιστον να μιλάει για τα πολύ μακρινά του όνειρα. "Η φιλοδοξία μου είναι να αγωνίζομαι όσο το δυνατόν περισσότερο με τη Φιορεντίνα και να μετέχω σε όλες τις εκδηλώσεις της Ελπίδων. Θέλω να κερδίζουμε πάντα ανεξάρτητα με τον αντίπαλο και μπορούμε να το κάνουμε".

Η σιγουριά του δεν αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτισης. Παρά το νεαρό της ηλικίας του και τα αρκετά περί ιδιόρυθμου χαρακτήρα που ακούστηκαν και γράφτηκαν, μάλλον δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα. Ο Βακουφτσής φαίνεται να έχει πολύ ξεκαθαρισμένες απόψεις και δεν έχει κανένα πρόβλημα να τις καταθέσει με απόλυτη ειλικρίνεια. Το παιδί θέλει να παίξει ποδόσφαιρο. Αυτό τον ενδιαφέρει. Ολα τα άλλα είναι απλώς για να γεμίζουμε σελίδες και έχω την αίσθηση ότι θα μας κάνει να γεμίσουμε πολλές στο μέλλον με τα κατορθώματά του.