|
Του Χ. Σαράντου
"Θα βάλω το χέρι μου..."
|
νας νάνος που πάνω στο ταπί έδειχνε γίγαντας. Ενας αθλητής που πέτυχε αυτά που άλλοι ούτε καν μπορούν να ονειρευτούν. Ενας άνθρωπος που έφυγε από τη Βουλγαρία, έγινε τούρκος και μαζί του ταυτίστηκε ένας ολόκληρος λαός που διψούσε για επιτυχίες κάθε είδους. Ενας Ηρακλής που μπορεί να είναι -λόγω αναστήματος- τσέπης, όμως αποτελεί το είδωλο για μια ολόκληρη γενιά αρσιβαριστών που μεγάλωσαν με τις επιτυχίες του και στην πορεία προσπάθησαν να τον μιμηθούν και να τον ξεπεράσουν, όπως είπε και ο Πύρρος Δήμας.
|
|
O Ηρακλής τσέπης...
|
"Πραγματικά νιώθω ευτυχισμένος που αθλητές όπως ο Πύρρος και ο Κάχι με χαρακτηρίζουν είδωλό τους. Είναι μεγάλη τιμή και εύχομαι να κατακτήσουν το τέταρτο χρυσό που δεν κατάφερα να πάρω εγώ, ανταποδίδει ο Ναϊμ Σουλεϊμάνογλου που μιλά στην Sportline για τον καημό του. Ποιον καημό, δηλαδή; "Την υγειά μας νά' χουμε. Δεν τα κατάφερα. Πικράθηκα, όμως αυτό ανήκει στο παρελθόν", λέει αναφερόμενος στην άσχημη εμπειρία που είχε στο Σίδνεϊ όταν επιχείρησε αλλά απέτυχε να κατακτήσει το τέταρτο χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες. Επομένως, θα ...περιοριστεί στα τρία και στα 24 που έχει κατακτήσει σε Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια Πρωταθλήματα.
Φαίνεται να αφαιρείται για λίγο και ρουφάει το 100άρι τσιγάρο του που μοιάζει μεγαλύτερο κι απ' το μπόι του. Επανέρχεται γρήγορα. Αλλωστε δεν τον αφήνει ο κόσμος στην ησυχία του. Του ζητούν αυτόγραφο και αναμνηστικές φωτογραφίες και μοιάζει αρκετά εξοικειωμένος. "Εχω συνηθίσει τέτοιες καταστάσεις. Είναι μέσα στο πρόγραμμα". Τώρα δεν έχει το άγχος των αγώνων, τουλάχιστον ως αθλητής. "Η Αρση Βαρών δεν αποτελεί παρελθόν για μένα. Είναι το άθλημα που αγάπησα από μικρός και σκοπεύω να το υπηρετήσω για αρκετά χρόνια. Είμαι αντιπρόεδρος της τουρκικής ομοσπονδίας και αυτό μου δημιουργεί νέες υποχρεώσεις". Από μικρός στη Βουλγαρία και κάπως μεγαλύτερος στη νέα του πατρίδα, όπου κέρδισε δόξα και χρήματα. Αραγε νιώθει τύψεις που "αλλαξοπίστησε"; Ενας μορφασμός δυσαρέσκειας ήταν αρκετός για να αποδώσει τα συναισθήματά του. "Ξέρεις αυτή είναι μια ερώτηση που με στεναχωρεί. Αυτή τη στιγμή είμαι στην Τουρκία νιώθω τούρκος κι όλα τα άλλα έχουν ελάχιστη σημασία. Η ζωή συνεχίζεται κι εγώ νιώθω καλά με αυτά που έχω κάνει".
|
|
...με εκείνους που τον θεωρούν είδωλό του
|
Ποιος θα φανταζόταν λίγα χρόνια πριν ότι ένας τούρκος αθλητής θα ήταν ο guest star μιας καθαρά ελληνικής γιορτής. Κι όμως για τον Ναϊμ όλα αυτά είναι φυσιολογικά. "Εχω έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα. Ο κόσμος πάντα με αντιμετώπιζε με σεβασμό. Τα φαγητά σας είναι φοβερά. Ποτέ δεν είχα κανένα πρόβλημα. Απλώς τον τελευταίο καιρό τα πράγματα είναι ακόμα καλύτερα", εξηγεί και βάζει στο ...παιχνίδι την πολιτική: "Μπορεί να είχαν υψώσει οι πολιτικοί ένα τείχος ανάμεσα στις δυο χώρες, όμως ο σεισμός ένα χρόνο πριν το γκρέμισε. Ξέρετε, ποτέ οι δυο λαοί δεν είχαν πρόβλημα μεταξύ τους. Ο απλός έλληνας δεν έχει να χωρίσει τίποτα με τον τούρκο και το αντίθετο", καταλήγει.
Κι επειδή, σύμφωνα, με τον Ναϊμ δεν υπάρχει τίποτα που να χωρίζει τους δυο λαούς θεωρεί πως δε θα ήταν καθόλου άσχημη η ιδέα για μια αθλητική συνδιοργάνωση από τις Ελλάδα και Τουρκία. Η προσπάθεια που φαίνεται να ναυαγεί, είχε ξεκινήσει με την ιδέα για από κοινού διοργάνωση Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου. "Αυτό θα ήταν κάτι πολύ μεγάλο. Εδώ που τα λέμε άλλο ποδόσφαιρο κι άλλο Αρση Βαρών. Ομως αυτό δε σημαίνει πως δε θα μπορούσε να γίνει μια τέτοια ενέργεια σε άλλο άθλημα. Εγώ, από την πλευρά μου θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να γίνει κάτι τέτοιο". Kι αν κρίνει κανείς από όλα αυτά που έκαναν τα θαυματουργά χέρια του στους αγωνιστικούς χώρους, δε θα πρέπει να αποκλείσει μια επιτυχημένη προσπάθεια στα περισσότερα κιλά που έχουν κάτσει ποτέ στη μπάρα που καλείται να σηκώσει...
|
|
