"Xρυσό και στην Αθήνα"

Χάος! Ενα γκισέ για να εξυπηρετήσει όλους όσοι επιβάλλεται να αποκτήσουν την κάρτα και οι οποίοι συρρέουν κατά κύματα. Η Φιόνα Μέι μπαίνει με τσαμπουκά για να κερδίσει χρόνο. "Στην Ατλάντα περίμενα πέντε ώρες και δεν ήταν η μόνη φορά. Τώρα έχω μάθει τι πρέπει να κάνω", εξηγεί. Πλην της μαμάς Πατουλίδου, όλα τα υπόλοιπα μέλη της ελληνικής αποστολής είναι παιδιά και δεν έχουν διάθεση να παλέψουν για ένα καλύτερο πλασάρισμα στην ...κούρσα της διαπίστευσης. Αλλωστε, δεν γνωρίζουν την τεχνική. Προτιμούν να ξαπλώσουν στο πάτωμα και να περιμένουν. Το ίδιο κάνουν και οι ολλανδοί που μπαίνουν λίγο αργότερα στην αίθουσα. Δυο αθλητές από την Μποτζουάνα (ναι υπάρχει τέτοια χώρα) μοιάζουν εντελώς χαμένοι. Και δεν έχουν έρθει οι πολυμελέστερες αποστολές, όπως οι ΗΠΑ, η Βρετανία και η Ρωσία, παρατηρεί η πορτογαλίδα εθελόντρια που προσπαθεί να εξυπηρετήσει ....κανείς δεν κατάλαβε ποιούς.

Παγκόσμιο πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου με πολλούς απόντες. Μια διοργάνωση που είναι υποβαθμισμένη απ' όταν έγινε γνωστό πώς οι Ολυμπιακοί Αγώνες του Σίδνεϊ θα διεξαχθούν Σεπτέμβρη. Μοιραία, έρχεται η σκέψη: Αξίζει τον κόπο; Η απάντηση δίνεται αστραπιαία. Ανάμεσα στους εκατοντάδες ανθρώπους με τις πολύχρωμες φόρμες, ξεπροβάλει μια ομάδα μελαμψών νεαρών με μαφιόζικα κουστούμια. Δεν πρέπει να είναι πάνω από 8, όμως ξεχωρίζει ένας που, εκτός των μερικών πόντων παραπάνω από τους άλλους, καθοδηγεί. Τον χαιρετούν αρκετοί κι αυτός απαντά με ένα νεύμα. "Τον ξέρω, τον ξέρω", πετάγεται ένας. "Είναι ο Χισάμ Ελ Γκερούζ".

Πραγματικά, ο μεγαλύτερος αθλητής ημιαντοχής που έχει εμφανιστεί ποτέ στον πλανήτη, όπως παραδέχθηκε πρόσφατα και ο θρύλος Σεμπάστιαν Κόου, είναι εκεί. "Θα μπορούσα να σας απασχολήσω για λίγα λεπτά;" είναι η ερώτηση χωρίς δεύτερη σκέψη. Η απάντηση έρχεται μέσω ερωτήσεως: "Γνωριζόμαστε;", μη φανταστείτε με μπλαζέ ύφος. Απλώς απορία. "Εγώ, σας ξέρω. Και ποιος δε σας ξέρει. Στη χώρα μου θα σας μάθουν ακόμα καλύτερα, εφόσον το 2004 στους Ολυμπιακούς Αγώνες καταφέρετε να πάρετε, αυτό που σας ανήκει(;)". Ενας τρόπος προσέγγισης που μάλλον έφερε αποτελέσματα. "Είμαι εδώ για το Παγκόσμιο. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι πολύ μακριά ακόμα". Κι αν φανταστεί κανείς ότι το διαμάντι του Μαρόκου αντιμετωπίζει τη συγκεκριμένη διοργάνωση ως ένα αναγκαίο κακό, ή έστω έναν αγώνα σαν όλους τους άλλους, γελιέται. "Κανένας αγώνας δεν είναι εύκολος. Πάντα προετοιμάζομαι σκληρά για να κερδίζω. Αυτό θέλω και τώρα. Το χρυσό μετάλλιο".

Περισσότερο το ήθελε στο Σίδνεϊ, αφού η πτώση του στο 1500άρι της Ατλάντα τον είχε στοιχειώσει για παραπάνω από μια τετραετία. Σε όλο αυτό το διάστημα κοιμόταν και ξύπναγε με τη φωτογραφία από εκείνη την κούρσα για να θυμάται ότι στην Αυστραλία θα έπρεπε να είναι πιο προσεκτικός. Και πράγματι ήταν. Ομως, δεν έφτασε. Ο κενυάτης Ν' Γκενί του άρπαξε το χρυσό. Οπως λέει, επειδή έτσι ήθελε ο Θεός ή μάλλον ο Αλλάχ στον οποίο πιστεύει. Ηρθε, λοιπόν η ώρα για ρεβάνς; "Στον αθλητισμό δεν μπορείς να ζητάς ρεβάνς ή εκδίκηση. Αυτό που μπορείς να ζητάς είναι η νίκη". Οσο για το μεγάλο όνειρό του; "Ναι, είναι το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το ξέρω ότι θα γίνουν στην πατρίδα σας και εύχομαι να είμαι γερός για να τα καταφέρω".

Οι συναθλητές του δυσανασχετούν στην αναμονή. Είναι το είδωλό τους και το ξέρει. Δε θέλει να τους αφήσει να περιμένουν. Χαιρετάει και φεύγει αφήνοντας πίσω στο δωμάτιο την αύρα που αποπνέουν σχεδόν πάντα οι ισχυρές προσωπικότητες. Με τις διαπιστεύσεις δεν έχει λυθεί το πρόβλημα, όμως κατηφορίζοντας την "Estradas das Laraneiras" μπορείς να αντιληφθείς μια αλλαγή του κλίματος. Ακόμα και η παραγκούπολη που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στο πολυτελές ξενοδοχείο, τονίζοντας την κοινωνική αντίθεση, μοιάζει διαφορετική. Η βραζιλιάνικη πρεσβεία στο τέλος του δρόμου έχει πάρει άλλο χρώμα. Η απάντηση έχει δοθεί: Μπορεί να λείπουν αρκετοί, μπορεί να τους θέλαμε εδώ στη Λισαβόνα, όμως υπάρχουν αρκετοί μεγάλοι για να μας θυμίζουν πως πρόκειται για Παγκόσμιο και δεν πρέπει να το υποτιμάς. Είτε πιστεύεις στο Θεό, είτε στον Αλλάχ...