Το τί θέλουν και τί μπορούν να πετύχουν όλοι αυτοί μαζί, τρέχοντας σε μία κούρσα είναι ολοφάνερο. Το παγκόσμιο ρεκόρ, φυσικά. Και όλοι το δηλώνουν, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.

Ο απίστευτος Μπόλντον, με το 9.87 των προημιτελικών, μοιάζει πιο έτοιμος απ' όλους: "Είναι τόσο γρήγορη η πίστα, που το ρεκόρ δεν γλιτώνει. Αν έτρεχα αλλού θα έκανα 9.95, εδώ τέλειωσα σε 9.87. Το ρεκόρ θα καταρριφθεί στον ημιτελικό ή το αργότερο στον τελικό. Με τον φίλο μου τον Γκριν, είμαστε έτοιμοι για όλα".

Ο ...φίλος του, ο Μορίς Γκριν, είναι πράγματι έτοιμος αλλά και θρησκόληπτος: "Θα σπάσουμε οπωσδήποτε το ρεκόρ.Ο προπονητής μας, Τζον Σμιθ, μας έχει προετοιμάσει κατάλληλα. Θα βοηθήσει κι ο Θεός. Χάρη σ' αυτόν ζω και υπάρχω".

Αντίθετα με τον Γκριν, ο Ντόνοβαν Μπέιλι δεν είναι και τόσο καλό παιδί: "Δείτε τί πρόβλημα έχω" είπε όταν ρωτήθηκε γιατί κρατά το πόδι του και κατέβασε το σορτσάκι του μπροστά στα έκπληκτα μάτια των εκπροσώπων του Τύπου, για να δείξει με ιδιόρρυθμο τρόπο, τον τραυματισμό του στο μηρό που τον ταλαιπωρεί.

Λίγα λόγια και σταράτα είπε ο Φράνκι Φρέντερικς: "Δεν μου αρκεί το χρυσό μετάλλιο. Θέλω και το κερασάκι".