Ο Σεργκέι και ο Σίσυφος

Περνάει ο Στάρκι το 5.91 και κάνει σαν τρελός απ' τη χαρά του. Περνάει ο Ταράσοφ το 5.97 και καβαλάει τα κάγκελα του ολυμπιακού σταδίου, για να αγκαλιάσει τον κόσμο, πιστεύοντας προφανώς ότι έχει κερδίσει τον τσάρο.

Κι αυτός; Αφήνει τα ενδιάμεσα ύψη, επιλέγει το 6.01, περνάει με την πρώτη, βάζει ένα ακόμα χρυσό μετάλλιο στο τσεπάκι και στέλνει το μήνυμα: "Εντάξει. Δεν είμαι πια αυτός που ήμουνα, αλλά όχι και να μου βγάζετε γλώσσα"!

Με κάτι τέτοια τα παιδάκια παθαίνουν ψυχικά τραύματα. Και οι μεγάλοι καμιά φορά... Ο Σεργκέι είναι από τους μεγαλύτερους αθλητές όλων των εποχών, όλων των αθλημάτων. Είναι, όμως, τόσο μακριά από τον μέσο όρο και μάλιστα των πρωταθλητών που μοιάζει αποτρεπτικός. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι τα 14 χρόνια της κυριαρχίας του, το επί κοντώ έκανε βήματα μόνο με τα δικά του πόδια. Οσοι αποφάσισαν ν' ακολουθήσουν εξακολουθούν να βρίσκονται στα επίπεδα της δεκαετίας του '80. Στον Ντάιαλ, τον Κολέ και τον Βινιερόν.

Οι γίγαντες δεν δίνουν μόνο το παράδειγμα. Αθελά τους κάνουν και ζημιές...

9/8/97: Πόσοι αντέχουν;
8/8/97: Η μαύρη μπύρα
7/8/97: Μία κάποια Χιονάτη...
6/8/97: Το κάτι παραπάνω
5/8/97: Με την καρδιά μας
4/8/97: Να περνάμε καλά!
3/8/97: Θα μεγαλώσεις, μικρέ;
2/8/97: Ας ξαναμετρηθούμε
1/8/97: Η Μάριον και η Μάρβα
31/7/97: Κούρε, κουράγιο
30/7/97: Wild θίασος
29/7/97: Πρίμο Κάπο